Dag 8 van onderen bekeken.

's ochtends vroeg op pad naar twee Cenotes. Dit keer niet van bovenaf bekeken, maar vanaf de bodem.

Na het uitvoerig controleren van de duikuitrusting was het tijd voor de grote plons in Casa Cenote. Deze Cenote ligt in verbinding met de zee, wat deze cenote deels zoet en deels zout maakt. Het is tevens begroeid met een dik mangrove bos. Na een meter afdaling veranderde het zoete water in een soort van olie water emulsie, maar dan veroorzaakt doordat de zout- en zoet water lagen niet willen mengen. Al zwemmend door de emulsie (halocline genoemd) een weg proberen te banen tussen de mangrove wortels door. Het licht in de emulsielaag onder het mangrove bos was dermate verstrooid en verkleurd dat het leek of dat ik verkeerde paddestoelen voor ontbijt had genuttigd. Heel bijzonder! Verderop iets dieper gedoken tot onder de halocline laag waar het zicht weer normaal werdt. De eerst volgende opening in het wortelstelsel omhoog naar het oppervlak. De gids wees een donker stukje stukje bos aan waarin iets glinsterde. Het duurde een paar seconden voordat ik begreep dat een drie meter lange krokodil verliefd naar me knipoogte. Heel surrealistisch! Misschien toch paddestoelen gehad voor ontbijt. 

De volgende duik was in Dos Ojos. Een Cenote dat onderdeel is van een met water gevuld grottenstelsel van 270 kilometer lang (waarvan bekend). Dos Ojos is bijzonder omdat er druipstenen zijn ontstaan toen het nog droog stond. Na de briefing direct het water in gedoken. Batterijen van de onderwater zaklamp opgeladen? Check! Al verticaal en horizontaal manoeuvrerend ontweken we de grote hoeveelheid druipstenen en daalde we verder de duisternis in naar plekken waar zonlicht niet kon volgen. Het licht aan het einde van de tunnel geeft een lichtshow dat moeilijk met woorden te beschrijven is. Vanuit de duisternis naar het oppervlak kijkend waar stervelingen zwommen, waande ik me een echte krokodil.